ทริปทักทายความทรงจำ

posted on 04 Jun 2015 22:44 by shi-an
 
ปัดฝุ่นบล๊อกนะคะ ฟู่ววววววว /ผิด
 
 
วันนี้ได้มีโอกาสไปเยือนสถานที่นึงที่เราเคยไปบ่อยมากๆตอนสมัยมัธยมต้น
 
จริงๆก็ต้องบอกว่าเป็นการจงใจไปเยือนนั่นล่ะ
 
นานมากแล้วที่เราไม่ได้ไปแถวสำเพ็ง พาหุรัด :) 
 
เป็นที่ที่ชวนให้คิดถึงอะไรหลายๆอย่าง ทั้งเพื่อนที่เคยไปด้วยกัน ความชอบและไลฟ์สไตล์ที่เหมือนกันในตอนนั้น
 
มันเป็นสิ่งที่น่าคิดถึงอย่างมาก ในเวลาที่เราผ่านมันมาแล้ว
 
พอมองย้อนกลับไป เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อ 7 ปีก่อนเห็นจะได้
 
คิดแค่นี้เราก็รู้สึกแล้วว่า มันเร็วจัง ผ่านมา 7 ปีแล้วเหรอ
 
เมื่อเราได้ผ่านเวลานั้นมาแล้วมองย้อนกลับไปมันดูเร็วมากอย่างไม่น่าเชื่อ
 
แต่ ณ ขณะนั้นเมื่อ 7 ปีก่อนเรากลับรู้สึกว่า 10 ปีนี่มันดูยาวนานจัง
 
ตอนนั้นเรามีเพื่อนสนิทมากๆ 2 คนที่มักจะไปไหนมาไหนด้วยกัน
 
เป็นช่วงที่เราเริ่มสนใจการคอสเพลย์ ในตอนนั้นอะไรๆมันไม่ได้ง่ายเหมือนตอนนี้ที่กดคลิ๊กเดียว จ่ายเงิน รอของมาส่ง
 
แต่ตอนนั้นคนที่จะคอสเพลย์นั้น สบายที่สุดก็คือหาร้านตัดชุดแล้วให้เขาทำให้เลย วัดตัวแล้วรอรับ
 
วิกก็สั่งเซตจากคนที่รับทำ แล้วรอรับ
 
แต่พวกเรากันขอเริ่มอย่างสมบุกสมบัน วิธีการบ้านๆที่เราจะได้หาของด้วยตัวเอง
 
เดินตามหาร้านขายวิกผมที่ต้องการ หาเพื่อนในเน็ตไปซื้อด้วยกันเพื่อจะได้ราคาส่ง /หัวเราะ
 
แล้วก็แกะชุดเองแล้วเดินไปตามพาหุรัดเพื่อหาซื้อผ้าแบบที่เราต้องการ
 
พอหาได้ก็ต้องหาร้านตัดเองอีก เพราะบางร้านที่รับตัดก็แพงมากจนเด็กอย่างเรารุ้สึกเกินตัว
 
คงเป็นโชคดีที่เราได้เจอร้านที่ถูก 
 
ทั้งที่ก็ไม่ได้คอสบ่อย เอาจริงๆคอสจริงจังนี่นับครั้งได้เลยมั้ง
 
ไม่รู้ทำไมถึงกลายเป็นว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นให้พวกเราไปเดินเล่น ดูของที่สำเพ็ง พาหุรัดแทบจะทุกอาทิตย์ 
 
วันนี้เราไปคนเดียว
 
เราไปทักทายความทรงจำที่เคยมี
 
จากรถเมล์ก็ไปลงเรือ เทียบท่าแล้วเริ่มเดินไปตามทางเดิมๆที่เคยไปด้วยกัน
 
เลี้ยวขวาเพื่อไปร้านวิกผมร้านประจำ จากนั้นก็เดินดูของจุกจิกๆระแวกนั้น
 
เสร็จก็เดินข้ามถนนไปดูผ้ากัน ตอนนั้นหลงทางเข้าไปในซอยที่มีแยกเต็มไปหมด
 
เดินไปเดินมาทะลุออกมาอีกฝั่งและได้กลับบ้าน
 
.
.
.
 
รู้สึกเหงานิดๆ ที่วันนี้ไม่มีเพื่อนทั้งสองคนแล้ว
 
ไม่ใช่ไม่มี แต่เพราะเราห่างกันมานานล่ะมั้ง
 
ต่างฝ่ายต่างโคจรไปคนละทาง ต่างมีโลกของตัวเอง ก้าวสู่สังคมใหม่ๆ รับเพื่อนใหม่
 
แต่มันก็ตอกย้ำนะว่า ความจริงเราใส่ใจเพื่อนไม่มากพอ
 
สำหรับเรานั่นคงเป็นข้อผิดพลาดที่สุดเรื่องนึงเลย
 
.
.
.
 
 
 
ไม่รู้ว่าการอัพรูปถี่ๆของเราจะทำให้ใครรำคาญรึเปล่า
 
เพราะเราหวังแค่ว่า เพื่อนทั้งสองคนจะเห็นภาพที่เราถ่าย
 
แล้วคิดถึงเวลาตอนนั้น 
 
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีนะ ตอนนั้นมีความสุขมากเลย
 
ตอนนี้ที่คิดถึงตอนนั้นก็ด้วย เหงานิดๆแต่ก็รู้สึกมีความสุข อบอุ่นใจ
 
ด้วยรักและคิดถึง
 
 
 
 
บางทีเมื่อโตขึ้นแล้ว ลองชวนเพื่อนหรือไปเดินตามหาภาพอดีตกันบ้างก็ไม่เลวนะ
 
ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ
 
ไม่รู้ว่าต่อจากนี้บล๊อกนี้จะมีเส้นทางแบบไหน
 
จากบล๊อกคอสเพลย์กลายเป็นบล๊อกคอมมูและกลายเป็นไดอารี่ ต่อจากนี้จะกลายเป็นอะไรก็ไม่รู้
 

Comment

Comment:

Tweet

แต่เวลาไม่ทำให้ความทรงจำห่างกันหรอกเนอะ big smile

#3 By BPPBPP8 on 2015-06-14 14:15

Hot! Hot!   เวลาทำให้ห่างมากขึ้นจริงๆ  เดินคนเดียวเช่นกัน

#1 By MapleTree on 2015-06-05 14:24